फेसबुके गन्थन-१
शहरका चोक र
गाउँघरका चौतारीहरुको आधुनिक रूप बनेका छन् यी सामाजिक संजालहरु/ आफन्त र साथीभाई
संगको भलाकुसारी, देश विदेश र चिनजानहरुसंगको सूचना तथा खबर आदानप्रदान, सांचै यिनै बहानामा चोक तिर टहलिनु र चौतारीमा
सुस्ताउने हाम्रा बाबु बाजेहरुको लत जस्तै बन्यो यी संजालहरु पनि/ यी संजालहरुको
कति र कस्तो प्रयोग उपयुक होला भन्ने कुरामा भिन्न भिन्न विचार र तर्क हुन सक्लान
तर सामाजिक दबाब मुलक उत्प्रेरणाको माध्यम
पनि बन्ने रहेछन यी संजालहरु/
“साथि तिमी कता छौ म
पोखरा मा छु/ तिमीलाई भेट्न सक्छु.” धेरै पछि साथीको मेसेज आयो फेसबुकमा/ मेरो मानसपटलमा
मेसेज संगै मेसेज पठाउने साथी अनि
क्याम्पसकालिन समयको याद आयो/ आजभन्दा २०/२५
वर्ष आगाडीको पोखरा आजको जस्तो
हुलमुल र ठेलमठेल थिएन र थिएन भौतिक साधन
र स्रोतमा यो रुपमा/ उच्च शिक्षा अध्ययनको
लागि पृथ्वी नारायण क्याम्पस थियो
बेग्रल्ती कलेजहरु थिएनन् / सडकमा यो बिधि गाडी र मोटरसाइकल हुदैनथे/ एकाध निजि
सबारी कार तथा मोटर साइकल र धेरै सार्बजनिक बसहरु जसलाई चल्तीको भाषामा नगरबस
भनिन्थ्यो गुड्थे सडकहरुमा/ अध्ययनको लागि
यो भेगका प्रायस सबै
जना पोखरा नै आउनुपर्ने बाध्यताले हाम्रो भेट गरायो/ बिज्ञान बिषय पढेर डाक्टर र
इन्जिनियर बन्ने सपना थिए हामीसंग/
पहाडबाट आएको उसलाई सुरुमा पढाइ तिर खुब
लगाब थियो/ तर बिस्तारै उसको प्राथमिकता
परिबर्तन हुदै गयो/ लाहुरे हुने पारिवारिक पृष्टभुमिबाट आएकाले हुनसक्छ बैदेसिक रोजगारी
र त्यो पनि त्यती बेलाको चल्तीको गन्तब्य हंगकंग
उसको सपना बन्यो/हामीहरु भने इन्जिनियर बन्ने भनेर घन घोटी बन्चरो मा लागियो/
“हेर साथी यो देसमा पढेर
केहि काम छैन/ पढेर पैसा कमाउदैन/ तिमी येही बस डाक्टर इन्जिनियर बन/ म उता
हंगकंग गएर पैसा कमाएर आउछु/ २० वर्ष पछि
तिमी बाटोमा चप्पल पडकाउदै हिड्छौ/ म कार लिएर ए साथी तिमी कता हिडेको आउ मा
छाडदिन्छु भन्छु बुझेउ”/ हो आज ठयाककै २०
वर्ष पछि हामी आमने सामने छौ/ समय को माग अनि प्रगति प्रतिको मानबिय चाह, उ हंगकंगमा मात्र सिमित रहेन बेलायत पुग्यो /विभिन्न
पेसा ब्यबसाय अंगाल्यो र पैसा कमायो/ याता मेरो पनि एउटा सपना पुरा भयो इन्जिनियरिंग पढ्ने, त्यो मात्र होइन
इन्जिनियरिङ को उच्च डिग्री पनि हात
पारियो/ र सबै भन्दा ठुलो कुरा उसले २० वर्ष आगाडी भने जस्तै स्थितिमा छौ हामी/ बिदेस
तिर त उसको के के छ थाहा छैन/ यता यसले एउटा घर र गाडी जोडेको छ/ पहिले को घर
बेचेर अर्को घर बनाउदै रहेछ/ मेरो हालत उस्तै
अलि अलि जागिर खाइयो अनि जिन्दगि चलाइयो/ राम्रैसंग कमाउन र घर घडेरी जोड्ने
मेसो मिलाउन सकिएन/
हो यसरी लामो अन्तरल
पछि भेटिदा उसले भने जस्तै हामीमा भौतीक
असमानता त थियो तर यसको छनक पनि भेटिएन हाम्रो बसाई र बार्तालापमा/ बरु समग्रमा
जिन्दगिको अनगिन्ति आरोह आबरोह बेहोरेर बुज्जक्की बनेका पाका अधबैसेका साझा
बुझाई र अनुभव साट्न थालेम हामीहरु/ “ बिदेस त भन्नु मात्र यार पैसो त अलि अलि कमाएको हो तर उतै व्यापार ब्यबसाय गर्नु खोज्दा
डुबियो/ सबै साथीहरुको हालत उस्तै छ/ अब त चालिसे उमेर पनि भयो/ यतै फर्कने र केहि
गर्ने विचार छ मेरो त/” यही मेसो मा मैले पनि गर्नुसके त यही देशमै प्रसस्त गर्न
सकिने गूड्डी हाँके/ भलै आफुले गर्नु सकेको केहि होइन अरुका सफलताका कथा र आफुले
बनाएका भाबी संभाब्य योजनाका फेरी हस्त सुनाए/ उसले पनि गाउँमा कृषि फार्मिंग सुरु गरु कि जस्तो लागेको बतायो/
अर्को हप्ता उही
साथीको फेसबुकवालमा गाउँका डांडा पाखामा रूख रोप्दै र बारी तीर गोडमेल गर्दै गरेका
एकाध फोटाहरु पोस्ट भए / मैले साथीले कृषि फार्मिंग सुरुगरेकोमा बधाई सहितको
कमेन्ट राखिदिए/ त्यसपछी साथीभाइ र
आफन्तहरुबाट बधाईको ओइरो लाग्न थाल्यो/ थाहा छैन फार्मिंग उसले सान्चैको सुरु
गरेको थियो या थिएन/ उसको फार्मिंगसोच सोच मात्रै थियो कि? यो सोचलाइ कार्यान्वयन
गर्छ की गर्दैन? एकाध फेसबुके फोटाहरुको आधारमा उसको योजना सार्बजनिकरण गर्नु हुन्नथियोकी/ किनकि मान्छेले सोचेका सबै
योजनाहरु पुरा गर्छन र गर्नु पर्छ बन्ने
छैन/ योजना बुंदा बुन्दै र सुरुगर्दा गर्दै पनि बिबिध कारणले योजनाहरु आगाडी
बद्दैनन/ यस अर्थमा साथीलाइ सामाजीक संजाल मार्फत दबाबमा पो पारियो
कि? मेरो मथिंगलमा यीनै कुरा खेल्न थाले/ तर हैन यहि कुरा उसलाई उत्प्रेरणा पनि त
हुन् सक्छ सोचलाई कार्यरूप दिने/ यसरि उसले फार्मिंग सुरु गरेछ भनेपनि यही बहाना
मा एउटा बिदेसिएको नेपाली त नेपाल मै अट्ने भो/ देश
बिकाशमा कृषि अर्थतन्त्रका, कृषि बिकाशका ठुला ठुला कुरा छाडिदिउ/ उसको आगामी दिनको
सफलताको मनग्य शुभकामना त छदै छ त्यो भन्दा बेसी हामी माझ हाम्रो
एउटा कर्मशील साथी त रहने भो र यो नै हाम्रो लागि प्रेरणाको स्रोत हुनसक्छ
केहि उधम गर्नलाइ/ यस्तै सोच्दै मैले मनको
दुबिधा मेटाए र यो फेसबुके गन्थन फेसबुकमै चढाए/ आगे कमेन्टसाथीकै......./
